Adamın teki sıkıntılarıyla beraber binmiş halk otobüsüne.. Can sıkıntısı, içinde bir nar ağacı.. Ankara’da saat bilmem kaç olmuş. Yağmur yağıp yağmamak arasında kararsız, çekiniyor.. Az sonra atar üstündeki çekingenliğini şüphesiz. Otobüs hareket ediyor, adamın aklı hala aynı yerde.. Çok fazla tanıdık bir kent değil burası, tam olarak nereye gittiğini de bilmiyor, kaç numaralı otobüs bu? Müzik dinlemek istiyor; aslında müzik kulaklarında dönsün istiyor, dinlemese de olur, yalnızlığını unuttursun sadece.. Açıyor öylesine bir şeyler.. Hoşuna gidiyor, eşlik ediyor bilmediği sözlere. Dışarı simsiyah, içeriden pek bir farkı yok.. Pencereyi azıcık aralamak istiyor ya da hemen ilk durakta inmek.. Tanımadığı insanlara bakmak, onları sevmek, tanıdıklarını unutmak istiyor. Birileri kaybolmak üzere..